"Ciała" Annie Ernaux

 8/10

     Annie Ernaux jest laureatką literackiej Nagrody Nobla 2022. Uznałam, że moim czytelniczym obowiązkiem jest lektura przynajmniej jednej książki autorki. Mój wybór padł na "Ciała".

Porzucenie kota. Wspomnienie o ojcu - Haruki Murakami

    6/10

 

    Każda wzmianka o nowej książce Murakamiego wzbudza we mnie dreszcz  ekscytacji, tak też było tym razem. Od razu wiedziałam, że na stronie TaniaKsiazka.pl zamówię „Porzucenie kota” i będę niecierpliwie przebierać nóżkami w oczekiwaniu na przesyłkę. Mój entuzjazm nieco opadł, gdy dowiedziałam się, że książeczka ma zaledwie 80 stron, w tym ilustracje. No ale jednak Murakmi, to Murakami.

"Solo. Moje samotne wspinaczki" Krzysztof Wielicki

 5/10

     Nie ważne czy interesujecie się himalaizmem, czy nie, nazwisko autora nie powinno być Wam obce. Krzysztof Wielicki "popełnił" książkę o swoich samotnych wejściach na najwyższe szczyty.

"Życie pasterza. Opowieść z Krainy Jezior" James Rebanks

 7/10

     Szkoda, że ta książka tak szybko się skończyła. Wspaniale było przenieść się z mojego miasta, do Krainy Jezior w Wielkiej Brytanii i poczuć wyjątkowy klimat tego miejsca.

"Dziewczynka, która nie potrafiła nienawidzić" Lidia Maksymowicz, Paolo Rodari

 7/10

     Wszyscy wiemy co czekało ludzi za ogrodzeniem obozu koncentracyjnego. To był koszmar, który trudno sobie wyobrazić. Koszmar dla dorosłych, ale trafiały tam też dzieci. Jednym z najmłodszy była trzyletnia bohaterka książki. Jej historię znalazłam w   książce "Dziewczynka, która nie potrafiła nienawidzić" w bogatej ofercie księgarni internetowej taniaksiazka.pl.

Drugi rzut oka. Jak świat się na mnie gapił - Kevin M. Connolly

   W Polsce „Drugi rzut oka...” został wydany jako jedna z książek serii Biblioteka Poznaj Świat i zalicza się do literatury turystycznej. Moim zdaniem niesłusznie. Ja bym tą pozycje raczej umieściła w literaturze wspomnień. 

   Młody (23 lata) chłopak z Montany pisze o swoim życiu. Spytacie kim jest, skoro postanowił spisać swoje wspomnienia i skoro ktoś zdecydował się to wydać.. Zwykły Kowalski nie pisze książek o sobie, a jeśli, to na pewno nikt mu tego nie wydrukuje i nie wprowadzi do sprzedaży. 

Kim więc jest Kevin? Na obwolucie przeczytacie, że amerykańskim fotografem, narciarzem podróżnikiem. Wszystko to prawda. Skoro podróżnik, to dlaczego nie zgadzam się z umieszczeniem książki w dziale turystycznym? Bo Kev tylko mimo chodem w książce wspomina o swoich podróżach po Europie – nie stanową one sensu książki. Autor opisuje jak ludzie reagowali na jego widok. Kevin urodził się bez nóg i podróżuje po świecie na skateboardzie

    Rodzina Connolly nie miała łatwo w życiu, mimo innych nieszczęść (a trochę ich było) pierworodny syn Briana i Marie urodził się bez dolnych kończyn. I nikt nie potrafił im powiedzieć dlaczego. Mimo to postanowili wychować go jak każde inne dziecko, nie dając żadnej taryfy ulgowej. Jak każdy nastolatek musiał sprzątać swój pokój i wynosić śmieci. Chodził do szkoły, na szkolne imprezy, wycieczki, żył jak każdy dzieciak.

Będąc nastolatkiem Kevin chciał uprawiać jakiś sport – football odpada, więc spróbował zapasów – wyszło średnio. Aż kiedyś tato zaproponował mu jazdę na nartach. I to był strzał w dziesiątkę.

Okazuje się, że ludzie bez nóg mogą jeździć na nartach, konkretnie na jednej narcie – nazywa się monoski i jest odpowiednio przystosowana dla osób niepełnosprawnych. Kevin szybko zaczął odnosić w tej dziedzinie duże sukcesy, brał udział w zawodach i wygrywał. 

   Tylko jedno (poza brakiem nóg) wyróżniało go spośród innych – spojrzenia i reakcje ludzi. Kevin już od dziecka przyzwyczajony był, że wszyscy się na niego gapią, nie znaczy to jednak, że to akceptował. Pewnego dnia, postanowił spakować plecak i udać się w podróż, właśnie wtedy wpadł na pomysł, że on też może gapić się na ludzi przez obiektyw swojego aparatu. W taki sposób powstała wystawa The Rolling Exhibition, którą opisywano słowami „15 krajów, 31 miast, 32 tysiące zdjęć, jedno spojrzenie.” A zdjęcia z tej wystawy możecie zobaczyć tutaj . 

wyd. Bernardinum

stron:  229

rok wydania: 2013

Szamanka na szpilkach

   W „Szamance na szpilkach” Anna Hunt zabiera nas z gwarnego, tętniącego życiem Londynu do enigmatycznego, egzotycznego Peru.

   Główna bohaterka to zakochana w czekoladzie i szpilkach dziennikarka; na co dzień obcująca z celebrytami; wieczory spędza w najmodniejszych londyńskich klubach pijąc kolorowe (i bardzo drogie) drinki. Pewnego dnia, zainspirowana ulotką ze studia jogi, wpada na niezwykły pomysł – chce spędzić urlop w Peru. Wszyscy stanowczo jej to odradzają – z chłopakiem Anny na czela. Jak dziewczyna, która mieszka w jednej z największych światowych metropolii miałaby sobie poradzić w Amazonii? W dodatku u jakiegoś szamana? No way...

   A jednak po wielu rozterkach, Anna podejmuje decyzje, pakuje walizki i rusza w nieznane.

Pierwsze dni w Ameryce Południowej nie są łatwe, tym bardziej, że nie jest to podróż typu all-inclusive. Jednak Peru ma w sobie coś co intryguje i pociąga.... A jeszcze bardziej naszą bohaterkę pociąga Maximo – megaprzystojny szaman. I jeśli myślicie, że Maximo chodzi w zarzuconej na siebie płachcie z byle czego lub samej opasce na biodra jak na szamana przystało, to jesteście w błędzie. Okazuje się, że szamani mogą z powodzeniem nosić dżinsy od Prady i bokserki Calvin Kleina ;)

   Gdy urlop Anny ma się ku końcowi, dziennikarka jest na tyle zainteresowana obrzędami szamańskimi (i samym szamanem), że decyduje się przedłużyć urlop i pobierać nauki u Maxima.

   Po powrocie do Londynu Anna nie może odnaleźć się w swoim dawnym życiu, praca nie sprawia jej takiej radości i satysfakcji jak poprzednio, wszystko wydaje jej się płytkie i bezsensowne.

   Po roku Anna postanawia wrócić do Peru, aby kontynuować naukę u Maxima i dalej zgłębiać tajniki szamanizmu. Ma też nadzieję, że w reszcie daojdzie do czegoś pomiędzy nią i pięknym szamanem.

Aby wiedzieć czy tak się stanie, musicie sami sięgnąć po tę książkę.

   „Szamanka na szpilkach” to książka  niecodzienna, jeśli mogę się tak wyrazić. Jest w niej szczypta magii i odrobina tajemnicy. Czytając opisy niemal widzimy pulsującą zieleń dżungli i zachód słońca nad Andami oraz czujemy ducha przeszłości na Machu Pitcchu.

   Bardzo pozytywna, optymistyczna książka. Polecam! 

"Szamanka na szpilkach" to dziennik  z podróży autorki Anny Hunt, która jest główną bohaterką książki. 

wyd.: Prószyński i S-ka;

stron: 488;

rok wydania: 2013

Chłopiec, którego nikt nie kochał

   Pięcioletnie dziecko. Chłopiec. Wynosi swoich młodszych braci z domu do ogrodu. Wraca do budynku, przykłada zapalniczkę do kanapy, zasłon, wyciąga płyn do zapalniczki i oblewa nim psa – brązowego teriera. Dołącza do bliźniaków siedzących na trawniku i patrzy jak jego dom płonie.

Tak zaczyna się historia Justina, który po tułaczce od jednej rodziny zastępczej do kolejnej w końcu trafia do  Watsonów.

   Casey i Mike Watsonowie, szczęśliwi rodzice dwójki dorosłych dzieci, postanawiają stworzyć rodzinę zastępczą. Ale nie taką zwykłą. Pod ich opiekę trafiają dzieci, z którymi nikt inny nie mógł sobie wcześniej poradzić, a powiedzieć o tych dzieciakach  „trudna młodzież”to spore niedopowiedzenie.

Pierwszym podopiecznym małżeństwa jest wspomniany wcześniej Justin. Pojawia się w ich domu 6 lat po tym jak pozbył się swojego domu rodzinnego. Wcześniej przebywał w kilku domach dziecka i w kilku rodzinach zastępczych. Watsonowie są jego ostatnią nadzieją – jeśli u nich także nie zdyscyplinuje się opieka społeczna zmuszona będzie zamknąć go w domu poprawczym.

   Casey jednak głęboko wierzy w to, że chłopcu się uda, że im się uda dotrzeć do niego, „wyprostować” go. Nie wie jeszcze, że będzie to droga przez mękę z narażeniem własnego zdrowia i życia.

Gdy młody podopieczny trafia do Watsonów ci wiedzą bardzo niewiele o jego przeszłości. Oczywiście poinformowano ich ile innych rodzin chłopiec ma za sobą, nikt jednak szczególnie nie zastanawiał się do tej pory dlaczego Justin jest taki agresywny, zamknięty w sobie i mroczny.

Casey i jej rodzina chcieli to wiedzieć, żeby jak najlepiej mu pomóc. I mimo, iż nie było łatwo, dowiedzieli się.

Matka Justina to narkomanka, którą bardziej obchodził jej ukochany pies, niż dzieci, które tylko przeszkadzały, ciągle czegoś od niej chciały i najprawdopodobniej były absolutnie nie planowane. Jak sam Justin wyznaje matka miała pieniądze, żeby nakarmić psa, ale na jedzenie dla dzieci już nie starczało. Dlatego właśnie postanowił spalić teriera – bo matka kochała go bardziej niż rodzonych synów.

Ciągłe imprezy w domu i tabuny różnych facetów – codzienność w świecie pięciolatka i jego młodszych braci. Podobnie jak to, że zostawali sami, bez niczyjej opieki w domu. Dochodziło do tego, że aby mieć na kolejną porcję kokainy Janice pozwalała swojemu dilerowi wykorzystywać seksualnie Justina  i była na niego zła, gdy skarżył się i płakał, że nie chce. Niewyobrażalne? A jednak.

   Rodzina Watsonów nie miała lekko z Justinem, ale nie poddali się, mimo jego licznych wyskoków, ataków histerii i zachowań stwarzających zagrożenie dla rodziny nie odpuścili sobie. Pokochali chłopca, stworzyli mu dom, pierwszy prawdziwy dom i on to docenił, zmienił się. 

Jednak rodzina zastępcza stworzona przez Watsonów dla każdego dziecka ma charakter przejściowy. Po przerobieniu odpowiedniego programu dziecko musi ich opuścić i, albo trafia do innej „normalnej” rodziny zastępczej, albo do poprawczaka.

   Justin zmienił rodzinę, jednak po 2 latach postanowił wrócić do domu dziecka, cały czas jednak utrzymuje kontakt z Casey, Mikiem,ich dziećmi Riley i Kieronem i bardzo chętnie opiekuje się wnukami Watsonów.

   „Chłopiec, którego nikt nie kochał”, podobnie jak pozostałe tytuły z serii „Skrzywdzone” to historie prawdziwe .

wyd.: Amber

stron: 302

rok wydania: 2012

Mój tydzień z Marilyn

 Nie wyobrażam sobie życia bez książek, muzyki Maroon 5, Jamesa Blunta, Robbiego Williamsa i bez Marilyn Monroe.
  Na temat Marilyn czytam wszystko, co wpadnie mi w ręce. Ostatnio były to wspomnienia Colina Clarka „Mój tydzień z Marilyn”.

Nic, co wyczytałam w tej książce nie było dla mnie nowością, czy zaskoczeniem. Chociaż nie, prawdę powiedziawszy całość była poniekąd zaskoczeniem.

 Znając słabość M.M. do miłostek i wiedząc, jak działa na mężczyzn, spodziewałam się opisu namiętnego romansu z niemałą ilością scen łóżkowych. Nic bardziej mylnego.

Clark opowiada jak trzeci asystent reżysera poznaje boginię, jak rodzi się między nimi coś, bo nie potrafię określić co to było. Colin pokochał Marilyn zanim ją jeszcze poznał, Marilyn szukała u niego tego, czego szukała u wszystkich – bezpieczeństwa, akceptacji i tego, żeby widział w niej człowieka, a nie tylko gwiazdę filmową. I rzeczywiście potrafił to dostrzec.
  Patrząc na Marilyn widział coś więcej niż seksbombę z pięknym biustem i blond włosami.
Widział bardzo niepewną siebie, rozchwianą emocjonalnie dziewczynę, którą otacza banda wyłudzaczy i fałszywych przyjaciół, której chyba nawet mąż nie potrafi pokochać tak, jakby na to zasługiwała. 

 Jak pewnie wiecie powstał film o tym samym tytule. Mam pewne opory co do obejrzenia go.

Po pierwsze, mimo wszystkich ochów i achów nad Michelle Williams, nie wydaje mi się, że dobrze zagrała Marilyn. Nikt poza Marilyn nie może dobrze jej zagrać. A po drugie, zwyczajnie boję się, że jak to zwykle bywa, z dość dobrej książki powstał kiepski film.

 wyd.: Znak

stron: 192

rok wydania: 2012

Mama kazała mi chorować

"Mama kazała mi chorować" to kolejna książka z serii Skrzywdzone - prawdziwe historie. 

Książkę wzięłam do domu z ciekawości i podeszłam do niej bez większego entuzjazmu, ot, zobaczymy co to. 

Wciągnęła mnie absolutnie.

Są to wspomnienia Julie Gregory, której matka cierpiała na  zastępczy zespół Munchhausena. W wielkim skrócie choroba ta polega na wywoływaniu objawów chorobowych u osób zależnych, np dzieci.

Opis życia Julie, to przez co musiała przejść wywołuje w czytelniku bunt. 

Dzieckiem trzeba się opiekować, nie krzywdzić. 

Dziewczynka już od najmłodszych lat była wożona od lekarza do lekarza, gdy jeden doktor stwierdził, że jest absolutnie zdrowa, matka uważała go za niedouczonego i natychmiast znajdowała innego, niejednokrotnie w innym mieście.

Kobieta była w stanie posunąć się do tego, żeby wmówić lekarzowi, że jej córka potrzebuje koniecznie operacji serca (które oczywiście miała całkowicie zdrowe). 

Później było tylko gorzej.
Rodzice zaczęli znęcać się psychicznie i fizycznie nad Julie.

Koszmar skończył się po 16 latach, kiedy Julie trafiła do rodziny zastępczej.

Jednak później zaczęła się tragedia innej dziewczynki, którą matka Julie przygarnęła pod swój dach...

  

wyd. Amber

stron 304
rok wydania 2012

Kato - Tata

Halszka Opfer. Autor. Kobieta. Ofiara.

„Kato – Tata. Nie – Pamiętnik” to książka jakich mało, bo mało kto decyduje się na takie publiczne obnażenie. Halszka podjęła to wyzwanie czego rezultatem jest ta książka.  Autorka opisuje swoje życie, życie bez zabawek, bez przyjaciół, bez jedzenia, bez miłości. Życie od najmłodszych lat przepełnione złem, nienawiścią do najbliższych i do samej siebie. 

Wiecznie pijany ojciec wykorzystujący seksualnie swoją córkę; matka, która na ta pozwala, rodzeństwo, w którym krzywdzone dziecko nie ma oparcia. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że molestowana dziewczynka myśl, że to co z nią robi tatuś, jest normalne, że wszyscy ojcowie robią to ze swoim dziećmi. I mimo, iż czuje, że jest to złe nic nie mówi, w obawie, że nikt jej nie uwierzy, albo, iż dorośli uznają, że to jej wina.  

Wraz z upływem storn w książce, upływają lata cierpienia Halszki. Gdy staje się nastolatką, jej koszmar wcale się nie kończy, wręcz przeciwnie. Poza ojcem zaczynają się nią „interesować” inni mężczyźni, przez których jest gwałcona, a paraliżujący ją strach uniemożliwia jakąkolwiek obronę. 

Czytając ostatni rozdział czytelnik odnajduje jakąś nadzieję na happy-end – bohaterka się zakochuje. Jednak życie to nie bajka, a wybrakowi Halszki daleko, niestety do Księcia z Bajki.

Mimo, iż książka porusza niezwykle trudną problematykę, jest bardzo wciągająca, czyta się szybko i, mimo wszystko, chce się więcej. A więcej można znaleźć w kontynuacji – „Monidło. Życie po Kato- Tacie.” 

wyd.: Czarna Owca

stron: 224

rok: 2011