"Uranova" Lenka Elbe

 4/10

     Jakże mi smutno! Moje rozczarowanie nie ma granic. Dlaczego tak dobrze zapowiadająca się książka, okazała się taką porażką? A najdziwniejsze jest to, że pomimo jej kiepskości, ciągle siedzi mi w głowie i chyba długo tam zostanie.

"Kiedy umiera król" Elina Backman

 4/10

     Nie zawsze należy wierzyć w to co jest napisane na okładce. Od książki "Kiedy umiera król" bardzo dużo wymagałam, bo przecież miała być "wciągająca niczym kryminały Camilli Läckberg". Niestety prawda okazała się zupełnie inna.

"Lęk" Tomasz Sablik

 8/10

     Lubicie się bać czytając książkę? Ja nie przepadam za horrorami. Na szczęście "Lęk" Tomasza Sablika to powieść nietypowa i wyjątkowa, a strach podany jest w odpowiedniej dawce.

Miasteczko Salem - Stephen King

8/10

   Na "Miasteczko Salem" trafiłam przypadkiem - będąc na spacerze zajrzałam do szafki bookcrossingowej i na samym jej dnie leżało kieszonkowe, podniszczone wydanie.
Wstyd się przyznać, ale zaczynając lekturę, nie miałam pojęcia co mnie czeka - po prostu nie wiedziałam o czym jest ta historia. Ale gdy już zaczęłam czytać nie mogłam przestać.

Dziecko Rosemary - Ira Levin

   

   
   Bardzo dawno temu oglądałam ekranizację "Dziecka Rosemary". Film  Romana Polańskiego był mroczny, wciągający, momentami straszny. Gdy tylko zobaczyłam książkę w zapowiedziach wydawniczych wiedziałam, że muszę ją przeczytać!

Chemia śmierci - Simon Beckett

 Plan był taki - czytam "Chemię śmierci", a potem reportaż o Marylin i JFK. Jednak nie dało rady. Tak polubiłam Davida Huntera, że gdy tylko skończyłam pierwszy tom cyklu od razu zapragnęłam więcej.

 Do serii Becketta koleżanka namawiała mnie od dawna. Ale zawsze było coś innego, nowszego do przeczytania.

Teraz jednak wiem, że nie odpuszczę póki nie zamknę "Wołania grobu" na ostatniej stronie.

  
  "Chemia śmierci" ma wszystko to, co jako wielka fanka serialu "Kości" lubię. Muchy, larwy, robale, rozkładające się zwłoki, morderstwa i antropologa. Dodatkowo muszę przyznać, że tajemnicze zniknięcia/porwania kobiet i okrutne morderstwa są świetnie opisane. No i zabójca - podejrzewa się a b s o l u t n i e  każdego z bohaterów, a i tak byłam w szoku, kiedy sprawa się wyjaśniła. I trudno było mi w to uwierzyć.

 W tym miejscu dziękuję Sylwii za namówienie mnie do przeczytania "Chemii śmierci" i wracam do mojej kawy i tego, co "Zapisane w kościach".

wyd.:Amber

stron 248

wydanie V (2013)

tytuł oryginalny: The Chemistry of Death

Doktor Sen - Stephen King

   "Lśnienie" Kinga zna chyba każdy. Jeśli nie czytał książki, to zapewne oglądał film Stenleya Kubricka z genialną rolą Jacka Nicholsona. 

Bohaterem kluczowym był mały Danny Trrence -  chłopiec, który jaśniał. 

"Lśnienie" się skończyło, ale nie historia Dannego. Na tyle zapadł w pamięć czytelnikom i samemu autorowi, że doczekaliśmy się kontynuacji jego historii. 

   "Doktor Sen" opowiada o losach dorosłego Dana, o tym jak stoczył się na samo dno i o bardzo mozolnym wpinaniu się, aby z rynsztoka się wydostać. O demonach z przeszłości, z którymi musi się uporać. Ale przede wszystkim o jego spotkaniu z małą Abrą Stone i o konsekwencjach z tego spotkania wynikających. 

Abra ma ten sam dar, co Dan - jaśnieje. Jednak jej lśnienie ma ogromną moc.

Niestety pech chciał, że za sprawą swoich 'zdolności' zainteresowało się nią ugrupowanie zwane Prawdziwym Węzłem. Są to istoty liczące czasem nawet kilkaset lat, których głównym zajęciem jest podróżowanie po Ameryce, znajdowanie i torturowanie dzieci takich jak nasza mała bohaterka. Robią to, aby przeżyć. Wdychają parę ze swoich ofiar, która daje im siłę.  

Abra jaśnieje na tyle mocno, że przywódczyni Prawdziwych - Rose Kapelusznik postanawia za wszelką cenę odnaleźć dziewczynę - może on dostarczyć pary na bardzo długi czas.

Dziewczynka za sprawą swoich nadprzyrodzonych umiejętności kontaktuje się telepatycznie z Danem, który decyduje się jej pomóc. 

Torrance, ojciec Abry, doktor John i Billy zastawiają zasadzkę na członków Węzła - kilka udaje się im zabić, to jednak tylko rozwściecza Rose, która nie spocznie dopóki nie dostanie w swoje ręce trzynastolatki odpowiedzialnej za śmierć jej bliskich.

   Czy Rose Kapelusznik dorwie w swoje szpony dziewczynę? Czy to może Stone dopadnie Rose? W jaki sposób połączeni ze sobą są Torrance i Stonowie? Czy dobro zwycięży? 

   "Doktor Sen" to zdecydowanie jedna z lepszych książek Kinga. Nie jest może tak genialna jak "Lśnienie", jednak niewiele jej brakuje. Wartka akcja, ciekawi bohaterowie wszystko okraszone nutką tajemniczości i para-normalności  składa się w zgrabną i ciekawą całość.

Ludziom o słabych nerwach i wybujałej wyobraźni odradzam czytanie po zmroku, szczególnie pierwszych stu stron.

tytuł oryginalny: Dr. Sleep

wyd.: Prószyński i S-ka

stron: 655

wydanie I (2013)

Joyland - Stephen King

  

    Po nowej książce Stephena Kinga obiecywałam sobie wiele. Miałam nadzieję, że będzie podobna do "Ręki mistrza", do "Lśnienia"... Niestety - bardzo się zawiodłam. 

   W dniu premiery złapałam książkę i zachłannie zaczęłam pożerać jedną stronę po drugiej. I nie mogłam się nasycić, ciągle czekałam, aż TO się stanie. Ale się nie stało. Nie w tej książce.

   Historia sama w sobie jest ciekawa - wesołe miasteczko, w Domu Strachu rezyduje duch zamordowanej tam przed laty dziewczyny... Zaczyna się ciekawie, ale zaczyna się i kończy jednocześnie. King nie rozwinął tego wątku - powiedział czytelnikowi: jest tam duch, ale zajmijmy się czymś innym... W książce nie ma nawet ciekawego morderstwa, ba! Nie ma w ogóle morderstwa. Owszem, jest wzmianka o seryjnym zabójcy, który podrzynał gardła swoim ofiarom. Zawsze to były młode kobiety, które ginęły w wesołym miasteczku. I tyle. Koniec. Zajmijmy się czymś innym.

Bardzo rozbudowany jest wątek Mika - śmiertelnie chorego chłopca, takie to ckliwe i wzruszające, że aż dziw bierze, że mistrz horroru napisał coś, co bardziej pasuje do Nicolasa Sparksa czy Jodi Picoult.

   Patrząc od strony technicznej - książka jest cienka i do tego pisana dużą czcionką, z dużymi akapitami i odstępami między wersami, więc czyta się szybko i lekko, gdyby wydrukować to z nieco mniejszym drukiem spokojnie można byłoby ocalić kilka drzew i zrobić wydanie o jakieś 100 stron cieńsze. 

   Podsumowując książka marniutka jak na Stephena Kinga, gdyby autorem był jakiś nieznany pisarz, to można byłoby powiedzieć, że to lekki kryminał, ale ktoś o takiej sławie jak wspomniany Amerykanin nie powinien popełniać tak słabej książki jak "Joyland".

wyd.:Prószyński i S-ka;

stron: 336

rok wydania: 2013

Pasjonat oczu

   Otwórzcie szeroko oczy i wyobraźcie sobie, że nie możecie ich zamknąć, nie możecie mrugać - nigdy. Po prostu nie macie takiej możliwości, bo nie posiadacie powiek. 

 Gdyby na okładce tej książki widniał napis "otworzysz szeroko oczy z przerażenia" - nie byłaby to przesada. 

 Ja zazwyczaj mam problem z horrorami czy thrillerami pisanymi - zazwyczaj się nie boję. Jest kilka wyjątków ("Lśnienie", "Ręka mistrza"), ale czytając "Pasjonata oczu" mimo, że się nie bałam byłam przerażona. 

Fitzek zbudował w swojej najnowszej książce świat pozbawiony barw, gdy próbowałam sobie wyobrazić to, o czym pisał, zawsze (nieświadomie) wyobrażałam to sobie w scenerii czarno-białej, bez koloru. Korytarz kliniki, wnętrze samochodu, stary dom Alexandra , więzienna cela - wszystko wyprane z barw. Ale od początku...

 Autor chyba zna cytat z Hitchcocka "Film powinien zaczynać się od trzęsienia ziemi. Później napięcie ma ciągle wzrastać" i zastosował go w przypadku tej książki. Gdzieś w okolicach piątej strony główny jeden z głównych bohaterów popełnia samobójstwo, żeby uratować od śmierci swojego syna. Mały jest przetrzymywany nie wiadomo gdzie. Więzi go seryjny morderca, który daje bliskim 45 godzin i 7 minut na odnalezienie porwanych - po tym czasie duszą się z braku powietrza, następnie pozbawiane są lewego oka.

 Teoretycznie morderca siedzi w więzieniu, ale brak dowodów udowadniających jego winę zmusza policję do wypuszczenia go na wolność. I nawet Alina - fizjoterapeutka o zdolnościach parapsychicznych nie jest w stanie pomóc.

 Nie jestem zwolenniczką zdradzania zakończenia, więc nic więcej Wam nie powiem :P

 Mogę tylko zapewnić, że jeśli chcecie książkę, która wpraw Was w osłupienie, zdziwienie i szok - polecam "Pasjonata oczu". A jeśli lubicie takie pozycje, w których zwrot akcji jest poprzedzony zwrotem akcji, a po przeczytaniu ostatniej strony myślicie sobie coś w rodzaju "... o co tu, kurde, chodzi..." (czy bardziej swojskie "what the f*uck???") to polecam Wam "Pasjonata oczu" :)

Na początku książki autor zapewnia, że "Pasjonat oczu" jest odrębną książką, nie stanowi kontynuacji "Kolekcjonera oczu" i nie trzeba przeczytać jednej,aby móc czytać drugą. Moim zdaniem liczne nawiązania do wcześniejszej książi sprawiają, że dobrze byłoby jednak "Kolekcjonera..." przeczytać.

wyd.:  G+J

stron:  418

rok wydania: 2013

Poza Sezonem / Potomstwo

"Potomstwo to powieść, która nieźle dała mi po łbie. Pełno w niej  trzymających w napięciu scen i absolutnie przerażającej grozy - będziecie zgrzytać zębami na samo jej wspomnienie  A jeśli książka  ie dostarczy wam sennych koszmarów to... chyba jesteście martwi." (Edward Lee)

Panie i Panowie - jestem martwa!

   Po książki Ketchuma sięgnęłam przez koleżankę - jest wielką fanką, więc myślę sobie - Przeczytam, zobaczymy. 

   Zaczęłam chronologicznie od "Poza sezonem". Czytam, czytam, czytam i ... koniec. Poszło szybko. Zachwytu jednak nie odczułam. Spodziewałam się horroru, po którym będę bała się zasypać i zarazem będę bała się nie spać. A spałam jak dziecko. Sceny odrąbanych kończyn i ludzi (?) pożerających serca i wnętrzności swoich ofiar są dość ohydne, ale nie przerażające, co najwyżej niesmaczne.

   Skończywszy poza sezonem zdecydowałam się jeszcze na "Potomstwo" - dajmy Ketchumowi szansę, tym bardziej  że jego "Dziewczyna z sąsiedztwa" była mega. Ale niestety - w drugiej części Off Season znajdujemy to samo co w pierwszej tylko dziesięć lat później. Znów kanibale, odrąbywanie rąk i nóg, tyle tylko, że ofiarami padały osoby, które posiadały małe dzieci. Koniec.

   Zdaniem Edwarda Lee powinnam być martwa, ale czuję się całkiem żywa, więc albo z moją wyobraźnią jest coś nie tak, albo zero we mnie współczucia, empatii i różnych takich, albo  rzeczywiście jestem martwa, tylko jeszcze nie zauważyłam.

wyd. Papierowy Księżyc